Mitchel van Duuren

Just keep me where the light is

op 10 November … stierf mijn zoontje Lucas BIJNA

lucas

Een week geleden blies mijn zoontje Lucas bijna zijn laatste adem uit.

Het was het engste en meest onrealistische moment in mijn leven ooit.

Al een week lang was hij flink aan het hoesten, maar op die bewuste maandagmiddag sliep hij rustig om vervolgens te stikken in zijn eigen slijm.

Een klein kuchje hoorden wij. Daarna werd het akelig stil.

We pakten hem uit zijn hangmatje en schudde hem door elkaar.

Lucas?

Paniek… Lucas werd blauw en zijn hoofdje hing er levenloos bij.

Wat nu?

Mijn vriendin deed direct een beademing.

We huren een appartementje op Gran Canaria op de 2e verdieping in de hoofdstad.

Op nog geen 2 minuten loopafstand van ons zit (gelukkig en toevallig) een eerste hulp.

Dus ik riep tegen mijn vriendin… We rennen naar de eerste hulp! SNEL!

Door het holle marmeren trapgat hoorde ik mijn stem angstig galmen terwijl ik riep.

LUCAS, BLIJF ERBIJ!

Continue reading →

Mijn eerste bericht…

… en ik heb geen idee waarover ik zou willen schrijven.

Aan de ene kant denk ik dat het een super artikel zou moeten zijn (omdat het de eerste is), maar aan de andere kant… het is de eerste, geen hond die er straks meer naar kijkt… dus who cares.

Ik schrijf hier omdat ik weet dat ik wat te zeggen heb.

Over voeding, over (online) ondernemen, over mindset.

Ik verwacht niet dat mensen het lezen.

Ik ben ook niet op zoek naar een schouderklopje.

Ik schrijf met name om mijn hoofd leeg te maken, en mijn gedachten op papier te zetten.

Ik schrijf zodat mijn zoontje (uitgerekend begin September 2014) later kan zien waar papa allemaal aan dacht.

Maar nu, denk ik nergens specifieks aan.

Bericht #1. Done.

~ Mitch