Het is zo gek om dit te schrijven met nog vers in het geheugen hetgeen wat ons eerste zoontje is overkomen. Dat bleek slechts een voorbereiding op wat we op dit moment meemaken met onze tweede zoon Oscar.

Om 4:27 vroeg in de ochtend op 3 Januari werd Oscar via een natuurlijke bevalling thuis geboren. Moeder en baby maakten het goed.

De laatste fase van de bevalling ging echter erg snel. Van 7 cm ontsluiting naar daadwerkelijke geboorte duurde misschien maar zo’n 30 minuten. En er waren maar 3 of 4 pers weeën nodig om Oscar ter wereld te brengen.

Hij was direct erg rustig en genoot bij mama huid op huid op de borst.

oscar-mama

We hoorden wel wat moeilijk ademen en er werd al snel duidelijk dat er wat slijm/vruchtwater bij hem dwars zat.

De verloskundige wees on op de snelle bevalling en dat waarschijnlijk niet alle vloeistoffen volledig uit zijn lichaam gedreven waren door de snelheid van de laatste fase. Als alles goed was zou dit in 24 tot 48 uur allemaal wel via een natuurlijke manier (hoesten, poepen etc.) eruit komen.

De dag en nacht gingen voorbij en Oscar zag er tevreden uit, deed het goed, maar bleef toch wat slijm ophoesten. Voornamelijk als we hem wat gingen prikkelen door luier verschonen, oppakken en dat soort dingen.

In de middag om 3 uur kwam de verloskundige nog eens een kijkje nemen. Ze vond Oscar wel erg moeizaam drinken, en hij leek echt wat uitgeput. Dat is te verklaren omdat hij erg zijn best moest doen om goed te ademen door het vele slijm wat vast zat. Dat leek ook niet echt minder te worden.

Ze verwees ons toch even door naar de kinderarts in Breda en maakte een afspraak om 5 uur ’s middags. Al is het maar even voor een snelle check-up.

Normaal gesproken zijn Nathalia en ik dus niet van het ziekenhuis, doen we alles graag zo natuurlijk mogelijk en blijven we er het liefste zo ver mogelijk weg. Maar ik voelde geen verzet, en had echt het idee dat we maar moesten gaan.

Eenmaal daar aangekomen werd er slijm weggezogen uit zijn keel en maakte Oscar direct een rustige indruk. Prima zou je denken. Totdat ze ook zijn maag wilden leegzuigen om hem direct helemaal te verlossen van alles wat mogelijk voor rottigheden kon zorgen.

Ze staken de slang in zijn slokdarm tot zover als de maag zou zitten en begonnen te zuigen met een spuit. Er leek 100cc lucht mee te komen. Dat was wel erg veel.

De kinderarts stond voor een raadsel en besloot een röntgenfoto te maken.

Twee foto’s later en Nathalia en ik stonden voor een uitdaging met onze zoon.

Zijn slokdarm leek niet aangesloten op zijn maag. Dit noemen ze slokdarmatresie.

Er worden maar zo’n 50 babies per jaar geboren met deze aangeboren afwijking die tussen week 7 en 10 van de zwangerschap ontstaat.

Oscar is dus redelijk uniek. 🙂

We werden direct doorverwezen naar het Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam waar er specialisatie is op dit gebied. De chirurg vertelde ons later dat er per jaar zo’n 15 kindjes worden behandeld bij hun.

Oscar werd vanuit Breda met de ambulance gebracht naar Rotterdam (zonder sirenes hoor) en wij reden erachteraan met de auto. Hij was verder hartstikke stabiel, had goed zuurstof, goede temperatuur en was rustig. Hij mist alleen een belangrijke connectie in zijn lichaam. De verbinding van zijn slokdarm naar zijn maag.

Natuurlijk zijn Nathalia en ik overvallen. Tegelijkertijd leken er allemaal puzzelstukjes op z’n plaats te vallen.

  • Voordat Nathalia ging bevallen bijvoorbeeld had ze enorme drang om voor 14 dagen eten klaar te maken (terwijl ze bij Lucas en vanuit haar eigen persoonlijkheid absoluut geen nesteldrang heeft).
  • Oscar was extreem rustig in het ziekenhuis, alsof hij al wist dat dit moest gaan gebeuren.
  • Lucas is destijds misschien wel zo ziek geworden om ons voor te bereiden op wat er komen ging met Oscar.

Wij zijn er van overtuigd dat Oscar ons heeft uitgekozen als ouders, omdat hij weet dat wij dit mentaal goed aankunnen.

Ja, we laten zekereen paar tranen. Maar dat is logisch. Tegelijkertijd reden we in de auto naar het Sophia kinderziekenhuis vol vertrouwen dat alles goed komt.

Voorop stond dat we niet persé sterk hoeven te zijn, we mogen best onze emoties laten zien. Maar belangrijk is dat we wel met 100% vertrouwen hierin staan en vol overtuiging weten dat het goed komt. Dat brengen we ook over op Oscar en zal zijn herstel en verloop positief gaan beïnvloeden.

We bleven van 23:00 uur tot 01:00 uur in het ziekenhuis om te zien hoe Oscar er lag en om ons bij te praten over de afwijking en vooral ook de oplossing (operatie). Daarna zijn we weer terug naar Breda (huis) gereden om wat rust te pakken. Op dat moment is Nathalia natuurlijk pas 2 dagen bevallen en nog zwak (hoewel stijf van de adrenaline en dus merkt ze niks).

In de ochtend om 9 uur gaan we weer terug naar Sophia. Om half 10 zitten we met de chirurg aan tafel die onze operatie gaat doen, en om kwart over 10 brengen we Oscar naar de operatiekamer.

De operatie kan op twee manier plaatsvinden. Een kijkoperatie, of een operatie waarbij ze hem gewoon openhalen. Gelukkig komt Oscar in aanmerking voor een kijkoperatie wat een stuk minder heftig voor het net geboren lichaampje is.

We geven hem een dikke kus, laten een traan en zeggen dat we heel de operatie bij hem zullen zijn in gedachten en dat hij zich niet alleen hoeft te voelen.

Zo snel kan het gaan.

Onze visualisatie was ook dat Oscar ze snel mogelijk geopereerd zou worden, want elke dag in het ziekenhuis dat hij daar maar ligt, wachten om geopereerd te worden, heb je natuurlijk kans dat hij slapper wordt.

Natuurlijk ligt hij aan een infuus en zijn er dus voedingsstoffen. Maar des te eerder de operatie, des te eerder hij ook via de sonde weer lekker moedermelk van Nathalia in zijn maagje mag krijgen. En dat is wat we graag willen!

Om 3 uur ’s middags komt de chirurg ons het goede nieuws brengen dat de operatie succesvol is verlopen. We hadden eerlijk gezegd niet anders verwacht.

Het enige wat we doen is gewoon heel de tijd positieve gedachtes denken, en leuke gebeurtenissen met Oscar en Lucas visualiseren naar de toekomst toe.

Schermafbeelding 2016-01-06 om 21.15.47Ik heb zelfs een shirtje ontworpen en besteld met Poepie monster voor als hij 1 jaar oud is. Dat is hetgeen waar veel ouders van gruwelen. Poepluiers. Van mij kunnen ze eerlijk gezegd van Oscar straks niet heftig genoeg zijn. haha

Dat je maar veel mag poepen maatje.

Oscar lag tot 2 uur vanmiddag aan de beademing en op de intensive care. De tube voor de beademing is er inmiddels uitgehaald omdat hij het zo goed doet en zelf alweer prima kan ademen. Wel zal hij hier zeker nog een weekje blijven liggen. Om te kijken hoe zijn lichaam reageert op eten, om te zien hoe de wond geneest etc. etc. Misschien ook wel langer…

Wat fijn is, is dat hij sinds vanmiddag 2 uur ook weer bij mama op de borst mag, en dat vind hij zichtbaar weer heel lekker. Ein-de-lijk weer een beetje rust.

lekker-met-mama-570 zalig-570

We hebben nog geen idee hoelang het proces om aan te sterken gaat duren. Maar we weten dat hij zelf de tijd die hij nodig heeft zal aangeven. Ik denk dat hij ook zin heeft om lekker weer naar huis te gaan met mams en paps en zijn grote broer. Maar we willen hem ook geen grote druk opleggen. Bepaal je eigen ritme Oscar. Alles is goed.

Het leven geeft je veel dingen om dankbaar voor te zijn. Soms zien we het niet. Poepluiers bijvoorbeeld. Voor mij nu een geschenk. Voor veel mensen een last.

Je lichaam an zich. Als het van jou van nature gewoon goed functioneert, wees daar dan zo dankbaar voor. Dat veel mensen het voor zichzelf wat moeilijker maken (met alle welvaartsziektes als gevolg) door er chemische “voeding” in te stoppen is doodzonde, maar een keuze.

Het leven van Nathalia, mij, Lucas en Oscar is niet anders als van iedereen. Overal zijn er pieken en minder mooie tijden met uitdagingen.

Soms lijkt alles zo vanzelfsprekend, en lijkt het bij ons misschien zelfs wel een ideaalplaatje. Leuke business, prachtige vrouw en bruiloft, prachtzoons etc. Maar zoals je ziet, ook wij hebben uitdagingen. En zelfs best behoorlijke!

In een pure toeval zag ik vandaag deze video van Tony Robbins voorbij komen in de korte tijd dat ik even mijn Facebook aan het checken was. Het geeft wijze levenslessen. Het enige wat telt is hoe je ermee omgaat.

Ik schrijf dit van mij af omdat het voor mij een fijne manier is om persoonlijk dingen te verwerken. Ik deel graag mijn verhalen met de wereld. Met jou. Jij kunt er vervolgens mee doen wat je wilt.

Misschien leest iemand dit over een paar jaar met een kindje die ook geboren is met dezelfde afwijking en haalt hier steun uit.

Misschien wordt je morgen wakker, denk je hier nog even aan terug en maak je bewust een keuze om met een positieve vibe de dag door te komen omdat er zoveel reden voor is. Dat is in ieder geval de keuze die wij maken. Ook in situaties als deze.

Deze uitdaging geeft ons levenslessen mee, en we zijn enorm bereid deze te leren.

Geniet van het leven. Met Oscar komt het helemaal goed.

Love Mitch