Een week geleden blies mijn zoontje Lucas bijna zijn laatste adem uit.

Het was het engste en meest onrealistische moment in mijn leven ooit.

Al een week lang was hij flink aan het hoesten, maar op die bewuste maandagmiddag sliep hij rustig om vervolgens te stikken in zijn eigen slijm.

Een klein kuchje hoorden wij. Daarna werd het akelig stil.

We pakten hem uit zijn hangmatje en schudde hem door elkaar.

Lucas?

Paniek… Lucas werd blauw en zijn hoofdje hing er levenloos bij.

Wat nu?

Mijn vriendin deed direct een beademing.

We huren een appartementje op Gran Canaria op de 2e verdieping in de hoofdstad.

Op nog geen 2 minuten loopafstand van ons zit (gelukkig en toevallig) een eerste hulp.

Dus ik riep tegen mijn vriendin… We rennen naar de eerste hulp! SNEL!

Door het holle marmeren trapgat hoorde ik mijn stem angstig galmen terwijl ik riep.

LUCAS, BLIJF ERBIJ!

We rennen over straat op onze blote voeten naar de eerste hulp.

Mijn vriendin heeft Lucas vast en terwijl we rennen zie ik Lucas zijn hoofdje alle kanten opvliegen.

De tijd is op dat moment één grote waas.

Afgelopen weken leefden we in een sprookje met ons prachtige kindje.

Ik kan niet genoeg over dat mannetje vertellen, soms tot irritatie bij een aantal van onze Paleo aanhangers, waar ik (een paar) mailtjes kreeg in de trend van (*)..

“Heel leuk dat jullie kind geboren is, maar ik word nu wel een beetje moe dat alles over Paleo en kinderen gaat”.

Maar op dat moment….

Ik herinner dat ik bij mezelf dacht.. Poefff… sprookje afgelopen?

Mag ik nu wakker worden?

Terwijl we de eerste hulp inrennen hoor ik mijn vriendin schreeuwen “AYUADAME POR FAVOR”.

We rennen een kamer binnen en leggen Lucas op een ligstoel…

… terwijl hij weer bijkomt…

en huilt…

Papa en mama huilen ook.

Lucas begint te hoesten en de dokter daar zegt… Beter gaan jullie naar het ziekenhuis, dit is meer dan een verkoudheid.

We haasten ons naar huis, pakken wat spullen en rijden met de auto naar het ziekenhuis.

Elke hoestbui van Lucas staat ons hart even stil.

Geen idee wat er met hem aan de hand is.

Kom op jongen!

We worden in een wachtruimte gezet.

Er gaat bloed geprikt worden bij onze jongen zodat ze weten wat hij heeft.

Er mag maar één persoon bij zijn, dus ik laat mijn vriendin meegaan met Lucas.

Binnen 2 minuten staat ze weer huilend buiten omdat ze het niet aan kan zien hoe ze proberen bloed te prikken bij Lucas.

Ons ventje heeft lekker wat spek, en een geschikte ader vinden lukt dus heel moeilijk en kost enorm veel moeite. Hij wordt helemaal lek geprikt.

Superzielig.

Na een half uur is het toch gelukt en worden we daarna naar een intensive care ruimte begeleid.

Eigenlijk mag ik niet mee (ook maar weer één persoon), maar ze maken een uitzondering omdat ik ook gewoon nergens heen kan (en WIL) en natuurlijk buitenlands ben.

Lucas gaat aan een apparaat waarmee je zuurstof en hartslag kunt meten.

Na een uur gaan we naar de afdeling “Unidad de Enfermedades Infecciosas” en worden we daar in een box gestopt met een bedje voor Lucas en een stoel.

UEI

Hij gaat weer aan eenzelfde apparaat voor hartslag en zuurstof.

Inmiddels hoest Lucas enorm veel. Elk uur heeft hij wel 5 of meer hoestbuien.

Soms moet er zuurstof aan te pas komen omdat hij weer dreigt te stikken. Soms kan hij het zelf oplossen. Maar elke hoestbui voelen we als ouders met hem mee.

Hij krijgt antibiotica…

… iets waar ik niet echt een hoge pet van op heb.

Maar wat moet je als ouders zijnde als je nog geen paar uur geleden je kind bewusteloos in je armen hebt gehad.

Doe iets. Doe alles wat nodig is..

We blijven 48 uur waken op de stoel naast hem en vragen onszelf af waarom, en wat hij heeft.

Bloedonderzoek wijst uit: kinkhoest

Dank je wel papa…

… hij heeft het van mij, aangezien ik het die weken daarvoor heb gehad (maar ik wist niet dat het kinkhoest was, ik dacht gewoon een extreme verkoudheid / laag immuunsysteem door slecht slapen in de eerste weken van Lucas)

Natuurlijk heb ik me even schuldig gevoeld, maar op dat moment heb je daar niks meer aan.

Al vrij snel merkte ik hele kleine verbeteringen bij onze vent.

Daarnaast realiseerde ik me ook al vrij snel dat HOE DAN OOK, we positief moesten blijven. Voor ons, en voor Lucas.

Bijna elke ochtend in Nederland doen ik samen met mijn vriendin de “Hour of Power” van Tony Robbins, hierin zitten affirmations die we herhalen.

Ik buig ze wat om voor Lucas.

“Everyday in every way Lucas is stronger en stronger, YES!”

“Everyday in every way Lucas is more & more healthy, YES!”

“Lucas is sterk en gezond”

Dit herhalen we honderd, zo niet duizend keer.

Ik merk dat we hier kracht uitputten.

Na twee dagen begint Lucas stabieler te worden. Ikzelf ben echt helemaal op na die 48 uur niet slapen en alle stress. Daarnaast is er weinig gezonds te eten in het ziekenhuis.

We besluiten de rollen als volgt te verdelen.

Ik koop eten en kook drie keer per dag gezonde maaltijden, blijf een paar uur in het ziekenhuis en slaap in de avond thuis (met de telefoon onder mijn kussen).

Mama lijkt een onuitputbare bron van energie te hebben, en wil geen minuut bij Lucas vandaan.

Ze blijft slapen in het ziekenhuis en is er elke hoestbui om hem te ondersteunen.

De eerste keer naar huis was ook voor papa even slikken.

De flashbacks zijn niet misselijk. Ik zie mezelf weer door het trapgat rennen.

Maar life goes on. En ik weet ZEKER dat Lucas beter gaat worden.

Terug thuis aangekomen zoek ik direct naar natuurlijke en alternatieve geneeswijzen voor kinkhoest / whooping cough en stuit ik op deze PDF.

Ik ben niet iemand die denkt…

… het enige wat ik kan doen is wachten… Nee, ik ga op zoek. Ik voelde aan alles dat ik alsnog verschil kan maken, en middelen kan vinden om het herstel van Lucas te bespoedigen en hem te helpen.

Naar aanleiding van de PDF ga ik op zoek naar de meest pure vorm van Vitamine C hier op het eiland van Gran Canaria. Nog niet zo gemakkelijk.

Uiteindelijk vond ik deze Vitamine C van Solgar hier. (thuis in Nederland zou ik echter kiezen voor een puurdere variant in de vorm van een poeder).

Ik laat mijn vriendin de PDF lezen op de iPad, en we besluiten dat ze per dag 8 pillen van 1,5 gram Vitamine C gaat slikken.

Ook houden we elke dag een log bij van hoevaak Lucas hoest en op welk tijdstip.

De dagen erna gaat het elke dag een stukje beter.

Of het aan de Vitamine C ligt, aan de antibiotica, aan de liefde van papa en mama.

Het zal me allemaal een worst wezen. Het gaat beter, en dat is op dit moment het belangrijkste.

Fast forward naar VANDAAG dinsdag 18 November…

Het is het een PRACHTIGE dag!

Lucas is weer thuis!!! Uiteindelijk hebben hij en mama 8 dagen in het ziekenhuis gelegen.

Mama is geen minuut bij Lucas weg gegaan. Wat een powerchick heb ik toch.

Ik ben trots op haar, op Lucas, maar ook op ons gezinnetje.

Wat een teamwork.

Uiteindelijk zijn dit soort momenten denk ik de momenten die je leven vormen. Het klinkt heel cliché maar ik kijk op dit moment op een andere manier naar het leven.

Het is niet zo vanzelfsprekend.

Ik ben meer dankbaar. Hoewel…. Ik was me er de laatste jaren sowieso wel van bewust.

Maar wellicht nu op een andere manier. Zo voelt het in ieder geval.

Ik ben een workaholic, op een goede manier…

… maar op deze momenten kon al het werk in de wereld mij gestolen worden.

Je realiseert je des te meer wat écht belangrijk is.

Dat heeft zeker wat met mijn mindset gedaan.

Het leven is te kort om dingen te doen die je niet leuk vind.

Ik schrijf dit zodat ik het later kan teruglezen op momenten dat ik DENK dat ik het zwaar heb, of een rotdag heb. Om me terug te verplaatsen in de situatie die ik deze week heb meegemaakt.

Uit ervaring weet ik dat je het anders snel vergeet.

Ik in ieder geval. Ik heb de vloek (of de gift) om zowel mooie als minder mooie momenten snel weer te vergeten.

Anyway, ik ben ervandoor om met Lucas te knuffelen.

😉

~ Mitch

PS: Ergens op dag 2 willen de dokters trouwens een infuus aanleggen, maar dit gaat niet door zijn spekhandjes.

Het infuus zou aangelegd moeten worden door hem onder narcose te brengen en in zijn hals of een andere plek…

Wij als ouders besluiten het eerst even aan te kijken met de borstvoeding want hij blijft ondertussen wel gewoon goed drinken.

Uiteindelijk is dit helemaal niet nodig geweest, en ben ik zo blij dat het moeilijk prikken is bij Lucas.

Scheelt weer wat troep in zijn lichaam, die uiteindelijk dus niet nodig is gebleken.

(*) Voor elke negatieve reactie over onze baby, kregen we wel 75 leuke reacties hoor… haha